तेव्हा कळले तिला..
आपल्या फाटक्या आयुष्याची
तिने मारली आर्त शब्दकिंकाळी।
अन् ऐकणाऱ्याच्या मुखातून
केवळ वाह वाह निघाली।
तिने मांडला ओळीत
ओरबाडलेल्या लक्तरांचा भाव।
विफल प्रेमाचा विकल अंतर्भाव
पण तिच्या वाट्यास आला केवळ वॉव।
तिने केला कागदी प्रतिकार
चढवीत शब्दांना धार।
नकळे किती कळले कोणास
पण गर्दी जमली मोक्कार।
तिने बदलले आपले स्वरूप
जाणून समाजाचे काळे रूप।
तिला वाटले बदल घडेल कदाचित
पण वाट्यास आले केवळ क्षणिक अप्रूप।
तिने केला रूपक शृंगार
अन् घातले अंगभर अलंकार।
तेव्हा स्पष्ट जाणवले तिला
तिच्याभोवती होता केवळ लोचट बाजार।
--सुनील पवार..
No comments:
Post a Comment