शब्दशृंगार..
मिटल्या पापण्यातून
ती अवचीत येते।
माझ्या सुप्त मनोराज्यात
ती नकळत वावरते।
कळेना मज काही
ती काय जादू करते।
माझ्या निद्रिस्त मनास
ती नवसंजीवनी देते।
मग अंधार उसवत जाता
ती हळूच निघून जाते।
मी नेत्र उघडतो जेव्हा
ती पहाट होऊन येते।
ती स्वप्न, ती उर्मी
ती निरंतर सोबत असते।
माझ्या अंतरीच्या बोलीचा
ती शब्दशृंगार होते।
--सुनील पवार..
No comments:
Post a Comment